Συμφωνημένο σημάδι 27.9.13 (2.00)

Πολλοί ευχήθηκαν να υπήρχε
έστω ένα συμφωνημένο σημάδι
κι ας μην ήταν γλυκό σαν φιλί,
πένθιμο σαν μαύρο ιστίο,
οξύ σαν πετεινού λαλιά,
παράδοξο σαν γύρισμα του ήλιου,
να δείξει όσα γίναμε και δεν βλέπουμε
-όπως οι νεκροί που δεν θωρούν το θάνατό τους.
Κι όσοι λέν' πως τα σημάδια ήταν πολλά
έπρεπε να τα νιώσουν για να τα δουν.
Κι όσοι λέν' πως τα σημάδια είχαν διαβάσει
περιφέρουν τις πεθαμένες προφητείες τους.
Τούτη η χώρα, μια αποθήκη κειμηλίων
που γέμισε σκουπίδια.
Όλα πια βρώμικα
-τα καλά και συμφέροντα,
ποια καλά και ποια συμφέροντα;
Το "μικρούτζικο έθνος" δεν χωρά τον αναστεναγμό μας,
οι κόμποι γέμισαν το χτένι
και ο κόρακας έβγαλε τα μάτια του κοράκου.
Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ομοφύλων.
(Με αφορμή την παράσταση "Άσκηση:Σύσσημον" και το κείμενο του Ν. Παναγιωτόπουλου)