1.7.13 (4.30)

Πάντα σκυμμένη πάνω από σένανε
-έτσι σε θυμάμαι.
Μόνο εκείνο το απόγευμα
είδα για πρώτη φορά το πρόσωπό σου,
όταν άρχισες να μιλάς για μια ιστορία
που είχε χρόνια τώρα παλιώσει
κι όμως επέμενες να την ξαναζείς.
-Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;
ρώτησα με το ηλίθιο ύφος που έχουν όλοι
όταν κάνουν αυτή την ερώτηση.
-Τα λόγια είναι για να λέγονται,
τα αισθήματα για να τα νιώθουμε,
οι απώλειες για να πενθούμε,
τα όνειρα για να αντέχουμε
και οι ιστορίες για να τις διηγούμαστε.
Είπες κι έφυγες.
Η ιστορία σου συνεχίστηκε
μέχρι που χάθηκες στη στροφή
και η φωνή σου ενώθηκε με τη βοή του δρόμου.