30.11.13 (00.30)

Εκείνο το βράδυ την ώρα που ξεκόλλησα απ' την καρέκλα μου
μετά από χρόνια,
στην στροφή του προσωπικού μου χρόνου,
στο "φεύγω τώρα",
άκουσα πίσω από την πλάτη μου τον Ιάκωβο να γελά
-κρυμμένος σαν να περίμενε τούτη τη στιγμή.
"Μα πού πας; Αφού η ξενιτιά είναι μέσα σου" είπε σοβαρός.
Έκανα πως δεν άκουσα και τον αποχαιρέτησα με την πλάτη μου.
"Πάντως να ξέρεις πως το "πληγώθηκα" δεν είναι ίδιο με το "με πλήγωσαν".
Δεν έπρεπε να συναντηθούμε κείνο το βράδυ, Ιάκωβε.

Συμφωνημένο σημάδι 27.9.13 (2.00)

Πολλοί ευχήθηκαν να υπήρχε
έστω ένα συμφωνημένο σημάδι
κι ας μην ήταν γλυκό σαν φιλί,
πένθιμο σαν μαύρο ιστίο,
οξύ σαν πετεινού λαλιά,
παράδοξο σαν γύρισμα του ήλιου,
να δείξει όσα γίναμε και δεν βλέπουμε
-όπως οι νεκροί που δεν θωρούν το θάνατό τους.
Κι όσοι λέν' πως τα σημάδια ήταν πολλά
έπρεπε να τα νιώσουν για να τα δουν.
Κι όσοι λέν' πως τα σημάδια είχαν διαβάσει
περιφέρουν τις πεθαμένες προφητείες τους.
Τούτη η χώρα, μια αποθήκη κειμηλίων
που γέμισε σκουπίδια.
Όλα πια βρώμικα
-τα καλά και συμφέροντα,
ποια καλά και ποια συμφέροντα;
Το "μικρούτζικο έθνος" δεν χωρά τον αναστεναγμό μας,
οι κόμποι γέμισαν το χτένι
και ο κόρακας έβγαλε τα μάτια του κοράκου.
Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ομοφύλων.
(Με αφορμή την παράσταση "Άσκηση:Σύσσημον" και το κείμενο του Ν. Παναγιωτόπουλου)

Π 21/9/13 (00.00)

Κι αυτό το "Π" που δεν ήταν για Πάντα αλλά για λίγο έφυγε
κι άφησε Πίσω του "Πώς;"
και "για Πόσο;"
και "Πάλι;".
Γιατί η Πίστη και η Πάλη δεν έχουν Πάντα Πρόσημο θετικό
κι έχουν από Παλιά γεννήσει Πληγές και Πένθος.
Κι αυτό το "Π" που μοιάζει Παρελθόν
είναι το αδυσώπητο Παρόν μας.

17.9.13 (14.00)

Αφού πενθήσαμε τα όνειρα, τις ιδέες, τους ανθρώπους,
Ας κρατήσουμε λίγα δάκρυα για τις φαντασιώσεις μας,
Που 'μειναν εικόνες νεκρές
Χωρίς σώματα
Χωρίς ηδονές
Χωρίς ρίγη κι οργασμούς.
Ας δώσουμε λίγο χρόνο στην απελπισία
Για τη λήθη του σώματος
Που δεν διεγείρεται πια από τις αναμνήσεις των αγγιγμάτων,
Δεν ερεθίζεται από τις μνήμες των άλλοτε εξαίσιων διεισδύσεων,
Δεν ξεσπά σε μοναχικά βογγητά
-απόηχους ερώτων που μοιάζαν παντοτινοί.

Τότε ίσως νιώσουμε πως δεν πενθήσαμε αρκετά
τα όνειρα, τις ιδέες, τους ανθρώπους...

1.7.13 (4.30)

Πάντα σκυμμένη πάνω από σένανε
-έτσι σε θυμάμαι.
Μόνο εκείνο το απόγευμα
είδα για πρώτη φορά το πρόσωπό σου,
όταν άρχισες να μιλάς για μια ιστορία
που είχε χρόνια τώρα παλιώσει
κι όμως επέμενες να την ξαναζείς.
-Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;
ρώτησα με το ηλίθιο ύφος που έχουν όλοι
όταν κάνουν αυτή την ερώτηση.
-Τα λόγια είναι για να λέγονται,
τα αισθήματα για να τα νιώθουμε,
οι απώλειες για να πενθούμε,
τα όνειρα για να αντέχουμε
και οι ιστορίες για να τις διηγούμαστε.
Είπες κι έφυγες.
Η ιστορία σου συνεχίστηκε
μέχρι που χάθηκες στη στροφή
και η φωνή σου ενώθηκε με τη βοή του δρόμου.

25.10.07

Θέλω μια μέρα βαθιά
να κολυμπήσω μέσα της
Μια παράλογη νύχτα,
για να σε κλάψω
Θά' θελα νά 'χα δυο σιωπές
να μπω ανάμεσα
Και μια αλήθεια πιο μικρή
να σ' αντικρίζω.

απώλειες 12.6.13 (1.30)

Μου κρατάς το χέρι,
αλλά το άλλο είναι αδειανό
-ανήμπορο,
ανίκανο να ζητήσει
όσα του λείπουν,
όσα κάποτε κρατούσε σφιχτά.
-Πάμε για ύπνο...
Για να μην ακούω τίποτα
ούτε τα γέλια ούτε τα κλάματα
ούτε τα τραγούδια ούτε τους στεναγμούς
ούτε το παράπονο του ναρκωμένου κόσμου.
Είμαι μια μικρή κουκίδα
στο χάρτη του έρωτα,
του πολέμου μέσα μου,
της φρίκης έξω.
Βυθίζομαι στην αυταπάτη του παράδεισου για δύο,
ξεχνάω και ξεχνιέμαι
μα η πραγματικότητα είναι εκεί και ουρλιάζει τις μεταμορφώσεις της.
Η μοναξιά δεν διαρκεί μόνο εκατό χρόνια,
στη ζυγαριά δεν μπαίνουν πια η ελευθερία και ο θάνατος,
δεν υπάρχουν κατά συνθήκην ψεύδη αλλά ψευδείς συνθήκες,
οι τύψεις είναι πιο ανίσχυρες απ' τον εγωισμό,
-Πάμε για ύπνο...
ο κόσμος χάνεται κι εγώ φοβάμαι μην σε χάσω...