Το πλήρωμα του πόνου 3/10/11

Μέσα στο σπίτι τα φώτα όλα αναμμένα

σκέπαζαν το πλήρωμα του χρόνου

με το τρύπιο πανωφόρι της αναμονής.

Κι εκείνη -πάντα όμορφη-

να ανοιγοκλείνει τα κόκκινα χείλη της λογικής

ενώ τα μάτια μας βλέπαν το αναπόφευκτο.

Και πόσο παράξενο

μα συμβαίνει

να έχεις χαρίσει σε κάποιον μια ολόκληρη ζωή

και να κλαις γιατί σου χάλασε ένα απόγευμα.

Ίσως φταίει που η σιωπή

μπορεί να γίνει μια αγεφύρωτη απόσταση. 

Επιστρέφω

Αυτή η άσχημη πόλη

που αφήνω πάντα με ανεξήγητη θλίψη,

που μου ξυπνά μια τάση αναβολής φυγής,

που κρύβει πάντα ένα πάθος -σωστό ή λάθος-,

που αρνούμαιι και λαχταρώ ανομολόγητα,

που έχει εσένα.

Όσα ζω γίνονται άγνωστα

-μια σύντομη ζωή μέσα στην άλλη-

σαν πεταλούδα που περνά από το φως στη λησμονιά

μέσα στις λίγες ώρες της δικής της αιωνιότητας.

Κι έτσι, επιστρέφω

αμαρτωλός κι αμόλυντος

με κάτι απομεινάρια θύμησης

που φαντάζουν πιο μακρινά απ' τις αναμνήσεις.

Είναι όσα ποθήσαμε, ζήσαμε παθιασμένα

και σαν τον Πέτρο από φόβο αρνηθήκαμε.

Όσα πηγαινοέρχονται

μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας,

αυτή τη βολική αυταπάτη του εγωισμού,

πρωτόγονα καυλωτική,

καυλωτικά πρωτόγονη

σαν την άσχημη τούτη πόλη

που σε παγιδεύει στην ελευθερία μιας προσταγής

''κάνε ό,τι γουστάρεις''.

1 Αυγούστου

Ο Αύγουστος θα είναι η σκιά του φθινοπώρου
που δεν θα ζήσουμε,
μια άρρωστη υπόσχεση
που θα ξεχάσουμε,
μια φωλιά
που στην καρδιά της θα ξαναγεννιόμαστε.

Νικητές 9/9/11

Τα όνειρα μας είναι οι αναπόδραστες προσωπικές αλήθειες μας

Κι όλο πολεμάνε τα ψέματα μας...

άλλοτε πεθαίνουν αμαχητί

                                   και για πάντα

άλλοτε πεθαίνουν σαν ήρωες

άλλοτε πεθαίνουν κι ανασταίνονται

άλλοτε παριστάνουν τους πεθαμένους

άλλοτε φυτοζωούν περιμένοντας να πεθάνουν

άλλοτε μας πεθαίνουν

Υπάρχουν όμως και φορές που βγαίνουν νικητές.

Το μέσα έξω 17/9/11

Ανοίγεις το παράθυρο και μπαίνει μια αποφορά

από δυστυχίες που γίναν πουτάνες
γιατί δεν αντέχαν τη μοναξιά.
Αν δεν αντέχεις τον εαυτό σου
αυτή είναι η καλύτερη στιγμή της ημέρας.
Τότε συμβαίνει κάτι παράλογα όμορφο:
εσύ είσαι το έξω και ό,τι κοιτάς το μέσα.
Και ακούς πειράγματα και σφυρίγματα και βρισιές...
Είναι οι δυστυχίες που σε περνάν για πουτάνα.

26-27/1/2011 2.40 μετά τα μεσάνυχτα

Τα βράδια ακούγονται τα μεγάλα όνειρα

να βηματίζουν ανήσυχα

                         πάνω- κάτω

και τα μεγάλα λόγια να ξεψυχούν

                     στο θάλαμο των αναμνήσεων.

Μικρά κύματα προσμονής και θλίψης

να χαϊδεύουν τα μάγουλα και τα μαλλιά μας

Κάνουν παρέλαση οι αλλοτινοί μεγάλοι πρωταγωνιστές

της ζωής μας και χάνονται στο βάθος

ο ένας μετά τον άλλο

σαν τα προβατάκια που πηδάν χαρούμενα

το φράχτη του ύπνου –ποτέ δεν θα μάθουμε

                                                πού πάνε μετά.

Και μικραίνουν τα μεγάλα

Μεγαλώνουν τα μικρά…

          Τα βράδια…

28-29/1/2011 στις 2.30 μετά τα μεσάνυχτα

Κάθισα απέναντί σου και σε κοίταξα

με όλη την αυθάδικη σιγουριά του έρωτα

Κι όμως έχασα την πιο εύκολη παρτίδα

Είπες μόνο η αγάπη φιλάει τόσο γλυκά

Για τη δική μου μίλαγες-

μα ήταν το ψέμα πιο γλυκό κι έσκυψα να γευτώ.

Περήφανα παραδόθηκα (σαν νικητής)

                    Ύστερα…

Είναι πολλά για να τα θυμηθώ απόψε

Αλλά κάθομαι σαν τότε απέναντί σου

και το μόνο αυθάδικο πια είναι  η απουσία σου

που δεν μ’ αφήνει να χάσω,

παρά μου χαρίζει ατέλειωτες νίκες επιβίωσης.

Θέλω να σταματήσει τούτο το παιχνίδι.