29.8.12 /3.00

Τα λαμπερά σου δάκρυα

φωτίζουν μέσα μου

σαν τις συμπτώσεις που δεν προσπεράσαμε

-κομμάτια του άγνωστου εαυτού μας

που ευτυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ.

Λ->Λ (28.8.12 /1.30)

Λέξεις που δεν έγιναν λόγια

Λεπτομέρειες που νίκησαν τη λογική

Λιακάδες που τις βρέξαν λυγμοί

Λουλούδια που φέραν τη λησμονιά

Λείπει και λύπη εις σάρκαν μίαν

4 (27.8.12 -4.00)

1...2...3...4...

κάθε βράδυ να μαντεύει πίσω απ' τα κλειστά φωτεινά παντζούρια

το σώμα και τη μοναξιά του

1...2...3...4...

πέρασε ένας μήνας και μια αιωνιότητα

1...2...3...4...

οι γνωστοί δρόμοι τόσο ξένοι

1...2...3...4...

πάρε ανάσα -σαν απελπισμένη διαταγή

1...2...3...4...

ο πόνος είναι πάντα μονός αριθμός

1...2...3...4...

το φως του δεν σβήνει ποτέ παρά χάνεται μέσα στο ξημέρωμα

1...2...3...4...

ατυχείς συγκυρίες και άτυχοι αριθμοί 

όσα τώρα ξέρει

μια λάβα που πέτρωσε.

14.8.12 /1.30

Άλλοτε πάλι η μοναξιά
μοιάζει να είναι μια συναισθηματική ανορεξία.

Το "ε" του έρωτα

Όταν ο έρωτας μείνει ακέφαλος,

αρχίζει μια αναπάντητη απορία.

10.8.12 /1.46

Κάποτε η βροχή μύριζε τόσο όμορφα...

'Υστερα έφυγες...

9.8.12 /19.30

Σ' εκείνες τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στη θάλασσα

η πόλη πίσω μας να μας τραβά

με μια ανεξήγητη οριζόντια βαρύτητα,

σου είπα "ο έρωτας είναι ένα ακυβέρνητο καράβι.

Όταν αρχίσεις να το ελέγχεις,

τότε ξέρεις πως το ταξίδι αργά ή γρήγορα θα τελειώσει''.

Συνέχισες να κοιτάς μπροστά

και άρχισες να ψιθυρίζεις

''και τότε ποιος, ποιος, ποιος

θα φαγωθεί...''.

Τα κύματα σου κρατούσαν το ίσο

οεοε οε οεεεεε...

ακροστιχίδα 9.8.12/ 2.00

Ανείπωτα

Νυχτερινά

Τρομαχτικά

Ισχνά

Οργισμένα

1.8.12 -00.30

"Πού είσαι, αγάπη μου;"

ακούστηκε από το ανοιχτό παράθυρο
και ήθελες να κλάψεις
που δε ρώτησες εσύ
και δε ρωτήθηκες.


Ύστερα, πέρασαν τόσα χρόνια
μέσα σε λίγες μέρες...

30.07.12 -17.00

Ήξερε ότι το ποτέ  και το πάντα είναι μια απατηλή υπόσχεση αιωνιότητας

-και πώς όχι-
αφού γεννιέται από μια φευγαλέα στιγμή
που κρατά όσο οι δύο συλλαβές τους.

29.07.12/01:20

Ένα βράδυ θα ανεβείς την ίδια ανηφόρα

με τα θλιμμένα δέντρα

και την ανυπόφορη μυρωδιά πολιτισμού 

μα δεν θα βιάζεις το βήμα

-η καρδιά θα σου χτυπά έναν άλλο ρυθμό.

Χωρίς προσμονή 

χωρίς χαμόγελο

χωρίς επιθυμίες

χωρίς λόγια έτοιμα να ξεχυθούν.

Θα κοιτάξεις στραβά όπου έστριβες άλλοτε

και θα συνεχίσεις ν' ανεβαίνεις.

Κάποιος θα ποτίζει τα λουλούδια του στο μπαλκόνι

και τα γυμνά πόδια του θα ζεσταίνουν το νερό

στο παλιό μωσαϊκό,

ένα κορίτσι θα φοβάται να κοιμηθεί μόνη  στο σκοτάδι,

μια γυναίκα θα κλαίει για όσα περιμένει και ξέρει ότι δεν θα έρθουν,

το καφενείο θα είναι γεμάτο χαιρετούρες.

Και από παντού θα ακούγεται αυτό το περίεργο σφύριγμα

από ένα στόμα που θα μείνει σιωπηλό.

5η διάσταση /8.7.12

Αλλάζουν τα πλάτη και τα μήκη

Οι ώρες, οι στιγμές, η αιωνιότητα...
Η αντίληψη γίνεται μια ρευστή εμπειρική φιλοσοφία
Τα συναισθήματα άλυτες μαθηματικές εξισώσεις
Τα ''εγώ'' μία μαύρη τρύπα που εξαφανίζει και αναγεννά τον κόσμο αδιάκοπα

Μα δεν είναι ο έρωτας μία πέμπτη διάσταση;

14/3/2012

Δεν ήταν η άνοιξη με τις περίεργες υποσχέσεις της-

σπίτια με θέα το μέλλον,
χαμόγελα κοντινά σαν το παρόν,
ζεστά κορμιά απομεινάρια του παιδικού παρελθόντος.

Είναι που περπατάς αόρατος μέσα στον έρωτα
κι ας σε βλέπουν όλοι.

25-26/2/2012

Ξημερώνουν μέρες

που ο ήλιος φωτίζει τα πάντα απελπιστικά
Και δεν υπάρχουν σκιες για να κρυφτείς
ή να κρύψεις
τα σημαντικά ή τα ασήμαντα
-έτσι κι αλλιώς παράλληλα σύμπαντα.
Χωρίζεσαι στα δυο
για να'χει μια σκιά ο εαυτός σου
-αυταπάτη του φωτός και του σκότους.
Δεν έχεις θέλω μα θέλεις να έχεις
Κι έτσι πάντα θα αναρωτιέσαι
αν ο δυισμός σου είναι ο εαυτός σου.

18-19/2/2012

Ε-υ-τ-υ-χ-ί-α δηλαδή κάτι παραπάνω από καλή τύχη.

Μακάρι να είχα κι άλλες λέξεις να την περιγράψω.

17.3.2012 /4.00

Βιβλία ανοιχτά στο πάτωμα

με τους στίχους τους να βαριανασαίνουν από κάποια μαγική αρρώστια

που δεν σ' αφήνει να ξεχνάς.

Εκεί μέσα στέκεσαι αλώβητος

και θρηνείς τη χαμένη σου οικογένεια 

-αυτή που δεν θα κάνεις ποτέ.

Κι ο πόνος είναι μια γεύση θανάτου,

μόνος εδώ-μόνος κι εκεί. 

---------------------------------------------------------------------------

Δεν ήξερες πόσο αφόρητο είναι

να περπατάς πάνω στα σπασμένα όνειρα των άλλων,

θρύψαλα απ΄τα γυάλινα φτερά που εσύ τους φόρεσες,

κομμάτια υποσχέσεων που δεν κράτησες.

---------------------------------------------------------------------------

Η φτηνή διάψευση του εαυτού σου

ξυπνά τις κατάρες του παρελθόντος

που σαν ειρωνεία τραγική

γυρίζουν σε σένα.

Τότε, ο Θεός κι ο Οιδίποδας χαμογελούν πικρά

για ό,τι δεν μπορεί να είναι πια μοιραίο.

22.3.12 /16.15

Μετράμε πάνω στο σώμα μας τις μέρες

που χάσαμε μέσα στο μυαλό μας.

18.04.12 / 5.30

Δεν σπαταλιέται η Άνοιξη με δάκρυα

Της κρατά το χέρι το Καλοκαίρι

Καραδοκεί στις άκρες απ' τα βρεγμένα φλέβαρα
σαν τη νιότη που αρνήθηκες να παραδώσεις
και ξυπνά ακόμη κι ύστερα από εκατό χρόνια
-ωραία κοιμωμένη που της φτάνει ένα φιλί.