Τα βράδια ακούγονται τα μεγάλα όνειρα
να βηματίζουν ανήσυχα
πάνω- κάτω
και τα μεγάλα λόγια να ξεψυχούν
στο θάλαμο των αναμνήσεων.
Μικρά κύματα προσμονής και θλίψης
να χαϊδεύουν τα μάγουλα και τα μαλλιά μας
Κάνουν παρέλαση οι αλλοτινοί μεγάλοι πρωταγωνιστές
της ζωής μας και χάνονται στο βάθος
ο ένας μετά τον άλλο
σαν τα προβατάκια που πηδάν χαρούμενα
το φράχτη του ύπνου –ποτέ δεν θα μάθουμε
πού πάνε μετά.
Και μικραίνουν τα μεγάλα
Μεγαλώνουν τα μικρά…
Τα βράδια…
