Μέσα στο σπίτι τα φώτα όλα αναμμένα
σκέπαζαν το πλήρωμα του χρόνου
με το τρύπιο πανωφόρι της αναμονής.
Κι εκείνη -πάντα όμορφη-
να ανοιγοκλείνει τα κόκκινα χείλη της λογικής
ενώ τα μάτια μας βλέπαν το αναπόφευκτο.
Και πόσο παράξενο
μα συμβαίνει
να έχεις χαρίσει σε κάποιον μια ολόκληρη ζωή
και να κλαις γιατί σου χάλασε ένα απόγευμα.
Ίσως φταίει που η σιωπή
μπορεί να γίνει μια αγεφύρωτη απόσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου