Ζούμε περιμένοντας
μην τύχει κι επαληθευθούν οι φόβοι μας.
Κι όχι σπουδαία πράγματα
-διαστροφές της νύχτας,
πλαστές απώλειες
γεννημένες από μοναξιά.
Κι απ' τ' άγνωστο.
Έτσι, κοιμόμαστε ντυμένοι
μήπως μας έβρει το κακό στον ύπνο,
η απόγνωση γυμνούς στο δρόμο.
Έτσι, λέμε αντίο, θα τα ξαναπούμε,
κι όσο κρατά το γύρισμα της πλάτης
χίλιους θανάτους βλέπουμε
που δεν θα μας αφήσουν.
Έτσι, κλείνουμε τα μάτια μας
σε κάθε γνωστό πόνο
-γίνεται, αλήθεια, πιο μικρός;-
'τι μας τρομάζει πιο πολύ
του φόβου μας ο φόβος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου