Ακούγονται κάτι αργά βήματα
Μέσα μου
Και μια σιωπηλή θάλασσα
Που σταματά στις τέσσερις
Δε φορούσε ποτέ νυχτικιά
Για ν’ αγαπιέται το σώμα της
Και κρυβόταν στις απουσίες
Και στα μάτια του
Το φθινόπωρο εκείνο
Άρχισε ένας ατέλειωτος χειμώνας
Είναι τότε που ο χρόνος δεν πηγαίνει ευθύγραμμα
Αλλά σε κύκλους
Και αναγεννιέσαι γερνόντας πιο γρήγορα
Και γερνάς κλαίγοντας πιο πολύ
Και κλαις μαθαίνοντας πιο πολλά
Και μαθαίνεις γερνόντας πιο γρήγορα
Μετά δεν ήθελε να θυμάται τίποτα
Μα ευτυχώς η μνήμη είναι αδυσώπητη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου