Καθημερινές ανακρίβειες
που κοστίζουν πάντα
πολλές ώρες αγρύπνιας
–τα ''γιατί'' και ο πόνος
ακούραστος παλεύει
ο χρόνος
ανάμεσα σε όσα τότε ήσαν αληθινά
και τώρα απατηλά είδωλα των αναγκών μου.
Κι όσο δύσκολα αναπλάθεται το πρόσωπό σου στο νου μου
τόσο ξεθωριάζει η νοσταλγία του κορμιού σου.
Μα τα βράδια δεν μπορώ να μη σε θυμηθώ
ή έστω να νικηθώ απ’ την ιδέα σου
–το ποίημα που επαναλαμβάνει πριν τον ύπνο ο μαθητής
βδομάδες μετά τη γιορτή,
επίκτητη εξάρτηση.
Ύστερα, πρέπει να λύσω την όμορφη πλεξούδα που μου έφτιαξες.
Πόσο απέχει η στιγμή απ’ το μέλλον!
Πόσο απέχει η συνειδητοποίηση απ’ τη γαλήνη!...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου