Θέλω να μη θυμάμαι πώς ήταν,
όταν σε είχα μέσα μου,
αλλά δεν θέλω να το ξεχάσω.
Να είσαι ένα εισιτήριο που είχα
για σελιδοδείκτη
σ’ ένα βιβλίο που δεν τελείωσα ποτέ.
Τα βράδια απλώνω στον ουρανό
τα χωράφια της ψυχής μου
που όργωσες κι ύστερα τ’ άφησες
να χάσκουν άσπαρτα.
Και μοιάζουν ουλές σαν εκείνες
που από έρωτα χάραξα στα χέρια.
Εκείνες μόνη.
Αυτές εσύ.
Πονάω να σε σκέφτομαι.
Πονάω να σε ξεχνάω.
Πονάω γι’ αυτό το δύσκολο παιχνίδι για έναν.
‘Ησουν ο άγγελός μου,
όταν τα μεσημέρια κοιμόσουν,
μπρούμυτα,
κι έβλεπα όλου του κόσμου την ομορφιά
στα κλειστά σου βλέφαρα.
Μάντευα τα φτερά σου
κι έκλαιγα γι’ αυτό που τελικά έγινε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου